ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ love ღ♥ღ ღ♥ღ ღ♥ღ

asheghaneha4u — Wed, 07 Nov 2007 10:40:12 GMT

پيشه ‏ام نقاشي است

گاه گاهي قفسي مي‏سازم با رنگ، می فروشم به شما

تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است

دل تنهايي ‏تان تازه شود

چه خيالي، چه خيالي، ... مي‏دانم

پرده ام بي‏جان است.

خوب مي‏دانم، حوض نقاشي من بي ‏ماهي است

هر كجا هستم باشم

اسمان مال من است

پنجره فكر هوا عشق زمين مال من است

سلام

خوبین ؟

این آخرین آپمه البته واسه امسال

می دونی ؟

می دونین من که امسالم پیش دانشگاهی ام

وای خدای من

یعنی منم شدم کنکوری؟ اینو دیگه کجای دلم بزارم

حالا فکر کن کلاس کنکورم میرم ( کانون ریاضی - فیزیک)

ناگهان چه زود دیر ميشه

خب حالا چتونه گریه نکنین انشالله دوباره میام

فقط بزارین این کنکوره گور به گوری رو بپیچونم

حالا یه وقت فکرای بد بد نکنینااا اگه میرم واسه این نیست که بشینم بخونم

ای بابا میگم گریه نکنین دیگه الانه که دیگه سیل اینجارو خراب کنه

من احتمالآ تا آخر تابستون هستم ولی خب گذاشتم حالا آپ کنم که آگه کسی خواست چیزی بگه لااقل تا جایی که میشه رو جواب بدم

آپ کردین خبرم کنیناااااااااا

نمی تونم بهتون سر بزنم ولی خودتونم می دونین که به یادتونم

خب دیگه سخن کوتاه کنیم

منم که کم حرف

خب عزیزای خودم ، دوستان گلم و فرزندان دلبندم واسم دعا كنين

دعا نكنين كه كنكور قبول شم

فقط دعا كنين كه يك سال راحت زندگي كنم ، آروم ، ساكت ، ...

نه مثل پارسال بالا و پايين بشم

ديگه اينكه .... ولش كنين

خب وقت رفتنه

دعا كنيناااااااااا

يادتون نره

الهي هر كي منو يادش رفت كچل بشه

خب همتون تخريبم هستين

منم كه مي دونين تخريبتون ... ديگه نيستم

ديگه چيزي ازم نمونده با كاراي بعضيا

دلم واستون تنگ ميشه

خداحافظ همين حالا تا بعد از كنكور( مطالب بالا رو از وبلاگ دوستم دزدیدم ولی حرف های منم هستا)

asheghaneha4u — Sat, 15 Sep 2007 02:19:18 GMT

چشمانش پراز اشک بود به من نگاه کرد و گفت: فقط امروز

برای مدت زیادی از برم می روی بگو که دوستت دارم به چشمانش

خیره شدم قطره های اشک را از چشمانش زدودم وبر لبانش بوسه ای

زدم اما نگفتم که دوستش دارم روزی که به سوی او رفتم آنقدر خوشحال

شد که خود رابه آغوش من انداخت وسرش را بر روی سینه ام فشرد و

گفت امروز بگو دوستم داری دستهای سفیدو بلندش راگرفتم اما باز

نگفتم که دوستش دارم.ماهها گذشت در بستر بیماری افتاد با چندشاخه

گل میخک سرخ به دیدارش رفتم کنار بالینش نشستم او را نگاه کردم

به من گفت:بگو که دوستم داری می ترسم که دیگر هیچوقت این کلمه

را از دهانت نشنوم اما باز بوسه ای بر لبانش زدم و رفتم. وقتی که آن

روز به بالینش رفتم روی صورتش پارچه ای سفید بود

وحشت زده و حیران

پارچه را کنار زدم تازه فهمیدم چقدر دوستش دارم فریاد زدم :

بخدا دوستت دارم اما

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد عاشق آسمونا پشت یه پنجره مرد

صدايت مي كنم امشب

من از عمق دلم بنگر

جوابم ده تو نجوا كن

شود حالم از اين بهتر

صدايت مي كنم بشنو

كه من بي تو نمي مانم

بيا يارم تو خورشيدي

كه بي تو رنگ شب خوانم

صدايت مي كنم برگرد

كه تنها تو شدي يارم

بيا اي عشق نافرجام

به تو مديون بدهكارم

صدايت مي كنم شايد

شوي يك لحظه مهمانم

در آن لحظه تو را گويم

چه اندازه پريشانم

صدايت مي كنم اما

چرا چيزي نمي گويي

از اين قلب پر از حسرت

چرا مهرم نمي جويي

صدايت مي كنم جانا

برس امشب به داد من

تمام خواستن ها را

تو از بر كن به ياد من

صدايت مي كنم از دل

تو هم امشب صدايم كن

تو مغروري غرورت را

فقط امشب فدايم كن

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم رها تر از رهایی حصار بی حصارم: فروغ فرخ زاد

گفت:خيز وچاره کن ؛ميترسم نبيني چهره هستي را دگر

گفتمش:هر چه زودتر مي خواهمش دير کرد

گفت:شو نزد طبيبان تا که تدبيري کنند

گفتمش:حکم قضا را کي ميتوان تدبير کرد

گفت:از فرداي کوريت هيچ تصويرت هست؟

گفتمش: نا ديده را مشکل توان تصوير کرد

گفت:رخسا رعزيزان را نبيني!؟

گفتمش:از لقاي دشمنان آسوده ام تقدير کرد

گفت:تسليم قضا گشتن طريق عقل نيست

گفتمش: هرکس به نوعي عقل را تفسير کرد

گفت: از زندگاني خود چه تعبيرست تو را

گفتمش: از مرگ نتوان زندگاني تعبير کرد

گفت:شوق مرگ داري؟!!

گفتمش:بيم زندگي.........!

گفت:از غم مرگ زايد.....

گفتمش:تأ خير کرد............!

گفت:زندان است دنيا؛گر از اين در بنگري

گفتمش: زندانيم؛بي وفايي اينچنين تقدير کرد

گفت:در خاطرت اميد را مرده ميبينم همي

گفتمش:آري در کف يأسم؛گريبان گير کرد

گفتمش:شيطان جهان را سر به سر تسخير کرد

گفتمش:هر نا سپاسي را زمان تعزير کرد

گفتمش: مفهوم خوبي نيز در من تغيير کرد

ای کاش میشد مثل دو تا برگ زرد توی پاییز زندگی رها شد و سرنوشت را به دست باد دهیم

ناباورانه عشق مرا جار میزند

چشمی که فال اشک در انظار می زند

گاهی سکوت در شب یلدای خانه ام

چنگی به قلب خسته یک تار می زند

در بی فروغ چشم تو چشمان خسته ام

چون ابر سر به گریه بسیار می زند

چندی است بی تو عاشق ولگرد خسته ات

در کوچه های خلوت غم زار میزند

دیوانه وار عاشق اواره ات هنوز

سر بر سکوت سنگی دیوار میزند

چندی نمانده است ببینی که شاعری

خود را گه در فراق تو بر دار میزند

من آن موجم که آرامش ندارم

به آسانی سر سازش ندارم

هميشه در گريز و در گذارم

نمی مانم به يکجا بی قرارم

سفر يعنی من و گستاخی من

هميشه رفتن و هرگز نماندن

هزاران ساحل و ناديده ديدن

به پرسش های بی پاسخ رسيدن

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم

رها تر از رهایی حصار بی حصارم

ساحل حصار من نیست

پایان کار من نیست

همدرد و یار من نیست

کسی که یار من نیست در انتظار من نیست

صدای زنده بودن در خروشم

به ساحل چون می یایم خموشم

به هنگامی که دنیا فکر ما نیست

برای مرگ هم در خانه جا نیست

اگر خاموش بشینم روا نیست

دل از دریا بریدن کار ما نیست

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم

رها تر از رهایی حصار بی حصارم

گفتم بهت که: دنیا، دنیای نامردیه

گفتی:بمون برام که عشقا قلابی

گفتم که:قلب پاکت ،حیفه برام بسوزه

گفتی که:این قلب من یه عمره که می سوزه

گفتم :دلت یه دنیاست،دنیای مهربونی

گفتی که:عاشقتم،اینو خودت می دونی

گفتم:اسیرعشقی،عشقی که بی جوابه

گفتی:تو هم اسیر باش،باور بکن ثوابه

گفتم بدون برا من،عشق معنی ای نداره

گفتی:توعشق من باش،انگار دیگه بهاره

گفتم که:طعم عشقو، از بد کسی چشیدی

گفتی:در اشتباهی،تو عاشقی ندیدی

گفتم:بروکه عشقت،لایق من نمی شه

گفتی که:تنها توی،برای من همیشه

گفتم:بدون که این قدر،من ارزشی ندارم

گفتی که:این ارزشو، بالای سرم میذارم

گفتم که:ای جوونک،تو خیلی خیلی مستی

گفتی:توی عشق من،که جام من تو هستی

گفتم:که حرفای تو،وجودمو سوزونده

گفتی که:دیگه اشکی،برای من نمونده

اى زندگى من خسته ام تا كى سكوت؟ تاكى عذاب؟

اى لحظه ها من از شما سر خورده ام تركم كنيد.

اى روز و شب من آدمى دل مرده ام تركم كنيد.

من تا گلو در حسرتم افسرده ام تركم كنيد.

از وحشت فرداى خود آزرده ام تركم كنيد.تركم كنيد

زندگی شاپرک است خفته بر بال نسیم

می پرد تا گل صبح از شب شهر قدیم

زندگی شاخ گلی است از کویری زده سر

عطر جان می بخشد تاکه گردد پرپر

زندگی چلچله ای است گرم کوچیدن مرگ

دفتر خوانده شده روز وشب برگ برگ

زندگی عاطفه ایست گرم توفنده وپاک

خنده نازک گلی به کرم ورزک برگ

زندگی منظره ای در گذرگاه نظر

بسترگل شدن گل ناچیز بشر

زندگی مشغله ای است در تکاپوی زمان

فصل کشتن بهار درویدن به خزان

روی گونه تابیدی و رفتی / مرا با عشق سنجیدی و رفتی

تمام هستی ام نیلوفری بود / تو هستی مرا چیدی و رفتی

کنار انتظارت تا سحرگاه / شبی همپای پیچکها نشستم

تو از راه آمدی با ناز و آن وقت / تمنای مرا دیدی و رفتی

شبی از عشق تو با پونه گفتم / دل او هم برای قصه ام سوخت

غم انگیز است تو شیدایی ام را / به چشم خویش فهمیدی و رفتی

عجب دریای غمناکی ست این عشق / ببین با سرنوشت من چه ها کرد

تو هم این رنجش خاکستری را / میان یاد پیچیدی و رفتی

تو را به جان گل سوگند دادم / فقط یک شب نیازم را ببینی

ولی در پاسخ این خواهش من / تو مثل غنچه خندیدی و رفتی

تمام بغضهایم مثل یک رنج / شکست و قصه ام در کوچه پیچید

ولی تو از صدای این شکستن / به جای غصه ترسیدی و رفتی

کنار من نشستی تا سپیده / ولی چشمان تو جای دگر بود

و من می دانم آن شب تا سحرگاه / نگارت را پرستیدی و رفتی

جنون در امتداد کوچه عشق / مرا تا آسمان با خودش برد

و تو در آخرین بن بست این راه / مرا دیوانه نامیدی و رفتی

کنار دیدگانت چشمه ای بود / و من در پای چشمه تشنه ماندم

تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست / ز آب چشمه نوشیدی و رفتی

شبی گفتی نداری دوست من را / نمی دانی که من آن شب چه کردم

خوشا بر حال آن چشمی که آن را / به زیبایی پسندیدی و رفتی

هوای آسمان دیده ابریست / پر از تنهایی نمناک هجرت

تو تا بیراهه های بی قراری / دل من را کشاندی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی / تمام جاده های شعر من را

رها کردی شکستی خرد گشتم / تو پایان مرا دیدی و رفتی

ترسم زبیدادت شبی مستانه ساغر بشکنم

بیگانه گردم از وفا عهد تو دیگر بشکنم

دلرا چو جام لاله ای بیرون کشم از سینه ام

این دشمن دیرینه را با دیده ی تر بشکنم

چون شعله ی اتش شوم سوزان شوم سرکس شوم

عهدی که بستم از وفا می ترسم اخر بشکنم

همچون گلت پر پر کنم چشمت پر از گوهر کنم

از دردو حسرت عاقبت ان روی چون زر بشکنم

با چشمهای دل سیه در سینه ها غوغا کنم

با شور و شعر و خنده ها بازار گوهر بشکنم

ریزم بروی شانه ها گیسوی همچون خرمنم

قامت قیامت سازم و غوغای محشر بشکنم

می بارقیبانت زنم صد شعله بر جانت زنم

اخر دل رسوای تو چون شاخ بی بر بشکنم

از رشگ مجنونت کنم از غصه دل خونت کنم

اری همای عشق را باید شبی پر بشکنم

من راز نگاهت را

از آينه پرسيدم

چشمان نجيبت را

از دور پرستيدم باران شدم و چون اش

بر عشق تو باريدم

من شمع وجودم را

به مهر تو بخشيدم

اي كاش دو چشم تو

سر فصل افق ها بود

آن وقت تو را هر صبح

از پنجره مي ديدم

اي كاش گلي مي شد

لبخند پر از مهرت

تا آن گل خوش بو را

از خاطره مي چيدم

میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت ؟

جایی که میری مردمی داره که می شکننت

نکنه غصه بخوری من همه جا

باهاتم . تو تنها نیستی . توکوله بارت عشق میزارم که بگذری،

قلب میزارم که جا بدی، اشک میدم که همراهیت کنه،

ومرگ که بدونی برمیگردی پیشم ....

دست به سرت کردم و رفتی که دیوونه شی

رفتی که با درد خودت رفیق و همخونه شی

جون به لبت کردم و گیج و پریشون شدی

در به درم موندی و گریون و حیرون شدی

گفته بودم نازنکن این همه با آب و تاب

گفته بودم زندگی داره حساب و کتاب

گفته بودم که آخر قصه پشیمون می شی

بین زمین و هوا چرخه گردون می شی

بود میره پی زندگیش

اگه یه روزی پای تو از

دل بود و دلدادگیش باهمه سادگیش

هر کی بود و هر چی همه غافل شدم

با همه دیوونگی یک دفعه عاقل شدم

تو این هوای بی کسی ، با این همه دلواپسی

می میرم و جون می کنم ، اگه به دادم نرسی

asheghaneha4u — Thu, 06 Sep 2007 02:15:18 GMT

خواستم برغم بتازم

فرصتی پیدانکردم

چونکه فرصتی آمدبه دستم

قدری پیدانکردم

خواستم ازپشت تیغ

از دوست جویم علت نامهربانی

جستجو کردم اما

علتی پیدا نکردم

فرصتی دوباره می خوام برای ازتوسرودن

سهم آغوشتُ می خوام ازشَبای بی توبودن&

& نمی خوام حتی یه لحظه توچشات خوابُ ببینم

ماه من چشماتُ واکن بذار آفتابُ ببینم &

& پاشونازنین قصه, پاشوباستاره باشیم

آدما آسیر خوابن ما به فکر چاره باشیم&

& کی میگه آفتابِ فردا بازم آفتاب من وتُست

شاید امشب که بخوابیم آخرین خواب من وتُست&

& بیاتا تقاص عشقُ از شبای هم بگیریم

توجنون عشق وبوسه مرگُ دست کم بگیریم

من از این زندگانی سیر سیرم میان پنجه دنیا اسیرم سراغ سبزه را از من نگیرید که من از آشنایان کویرم

تا توانی رفع غم از چهرۀ غمناک کن

درجهان گریاندن آسان است اشکی پاک کن

آنچه که برقضاوقدرفایق می آید.........................صبر است

آنچه که آدمی را صقیل می دهد.........................کار است

آنچه که کهنه اش بهتراست...............................دوست است

آنچه که ازعلم بهتر است.................................تجربه است

آنچه که برای مرد ننگ است............................غصه است

آنچه که بیش از مرگ آدمی را می کشد...............نوامیدی است

آنچه که هرقدر دراز باشد کوتاه است..................عمر است

آنچه که کمش هم زیاد است..............................دشمن است

آنچه که زیادش هم کم است..............................ایمانوجوانمردی است

یا رب نگاه کسی به کسی آشنا نکن گر می کنی کرم کن و از هم جدانکن

من آن پروردۀ دردم که شادی را زغم جویم

اگرچه خون خوردم , اما چوگل با خنده سرکردم

بلای عشق را دیدم ولی از پا نیفتادم

در آتش رفتم اما سرکشی هم چون شرر کردم

اگر او بیخبر ماند از دردی که من دارم

من از این درد بی درمان جهانی را خبر کردم

مرا باخندهای سرد میراند از کنار خود

اگر با اشکهای گرم , از کویش سفر کردم

روز جدائی بود واز غم گریه کردم

تا لحظه آخر دمادم گریه کردم

وقتی جدا شد چشم من از شانه هایت

من تازه فهمیدم که باهم گریه کردیم

بياامشب به من محرم شواي اشک بیاامشب توهم باغم شوای اشک بیا بنگر دلم تنها شده باز بیا قلب مراهمدم شو ای اشک من ان گلبوته خشک کویری بيابرروی من شبنم شوای اشک رهاکن ميل ماندن دردو چشمم توجاری بررخ زردم شواي اشک

من پذیرفتم شکست خویش را

پند های عقل دوراندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این درد دشنه دیوانه است

میروم ازرفتن من باش شاد

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو زود ترازمن میروی

آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سردرا

تورابه قدرخونی که در رگهایم جاریست دوستت دارم

تورا در استخوانهایم فرو میکنم که شاید مرا فراموش کنی

تورابا اشک خودم بزرگ کردم پس مرا آزار مده

باران تنها چیزیکه هیچ وقت ازت سیرنمیشم

مرا درپاکی قلبت قاب کن ودردیوار اتاق دلت بیاویزکه من خواهم رفت,پس بگذار که

در تو بمانم به خدا قسم ,قسم به نان و نمک وبه شرم تووچشمهای قشنگ تو,اندازه ی

هرچه دل پاکت بخواهد با همه ی وجودبا هر چه عشقو عشق دوستت خواهم داشت.

پس مرا از یاد مبر وجای مرا در شادیهایت خالی کن چرا که من شادی ندارم.

بذار بدونم تا ابد در تو فراموش نمیشم همیشه که با تو باشم

یک لحظه خاموش نمیشم

از نخل برهنه سایبانی مطَََََلَب از مردم این زمانه یاری مطلب

عزت به قناعت است و خاری به طمع

با عزت خود بسازوخاری مطلب

جوانی داستانی بود پریشان داستانی بی سرانجامی

غم آئین قصه تلخی که از یادش هراسانم

به غفلت رفت از دستم وزین غفلت پشیمانم

جوانی چون کبوتر بود من بودم یکی طفل کبوتر باز

سرودی داشت آن مرغک

که ازبانگ سرودش مست بودم شادمان بودم

ولی افسوس هزار افسوس

یکی روز آن کبوتراز کفم پرزد

زپیشم همچنان تیر شهابی تند بالا رفت

بسوی آسمانها رفت فغان کردم

نگاهم را چنان صیاد دنبالش روان کردم

ولی او کم کمک چون نقطه شد وز دیده پنهان شد

هزار افسوس جوانی رفت شادی رفت روح زندگانی رفت

غم آمد ماتم آمد دشمن عشق وامید آمد

آن قدر با آتش دل ساختم تا سوختم

بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم

سرد مهری بین که کس بر آتشم آبی نزد

گرچه همچون برق از گرمی سرا پا سوختم

سوختم اما نه چون شمع طرب در یبن جمع

لاله ام که از داغ تنهای به صحرا سوختم

همچون آن شمعی که افروزند نه پیش آفتابچ

سوختم در پیش مه رویان و بیجا سوختم

سوختم ازآتش دل درمیان موج اشک

شور بختی بین که درآغوش دریا سوختم

شمع وگل هرکدام شعله ای درآتشند

درمیان پاکبازان من نه تنها سوختم

جان پاک من رهی خورشید عالمتا ب بود

رفتم و از ماتم خودعالمی راسوختم

شبی پرسیدمش با بی قراری

به غیرازمن کسی رادوست داری

دوچشمش ازخجالت اشک افتاد

میان گریه هایش گفت : آری

باتو می خوام به هرچی می خوام برسم

باتو می خوام تا انتهای عشق برم

باتو می خوام زندگی رو از نو بسازم

باتو ای غریبه که چشمات پر فریبه

باید باتو باشم تاکه عاشق بمونم

ای غریبه باتو می خوام حرف بزنم

از اونچه که توی دل دارم داد بزنم

نمی تونم بی تو تنها حرف بزنم

باتو زندگی سخته می دونم

ولی بی تو نمیشه به اونچه می خوام برسم

می خوام باتو باشم فقط باتو

بیا باتو سفر کنم از شهرمون سفر کنم

باتو برم به جاده های دل خوشی

asheghaneha4u — Tue, 31 Jul 2007 21:06:18 GMT

کاش می شدهیچکس تنهانبود

کاش میشد دیدنت رویا نبود

گفته بودی باتومیمانم ولی..

رفتی وگفتی که اینجا جانبود

سالیان سال تنها ماندم

شاید این تنهایی سزاوارم نبود

من دعاکردم برای بازگشت

دست های تو ولی بالا نبود

بازهم گفتی که فردا میرسد

کاش روزه دیدنت فردا نبود

از من پرسید منو بیشتر دوست داری یا

زندیگتو

« گفتم زندگیمو ناراحت شد و رفت . آخه

نمیدونست تموم زندگیمه »

شب از هر سو گذر می کرد

و من در بیکران غصه و حسرت

تصویر زیبای تو در دست

به یادت گریه می کردم

***

شب از هر سو گذر می کرد

و چشم انداز خانه بی تو حسرت بود

و غم از چهار سوی خانه می آمد

و من خالی ز شور زندگی ، تنها

چو ابر پر ملالی گریه می کردم

و اشک من بر روی عکس تو می ریخت

***

شب از هر سو گذر می کرد

و بی تو ، جای تو در خانه ام

خالی ِ خالی بود...
من از طرز نگاه تـــــو اميد مبهمي دارم

نگاهت را نگير از من که با ان عالمی دارم

بهت نگفتم تا حالا ، اینکه چقدر دوستت دارم

اما حالا بهت میگم ، بی تو دارم کم میارم

بهت نگفتم تا حالا ، که بدجوری عاشقتم

بهت نگفتم تا حالا ، اما حالا بهت میگم

داری کجاها می کشی ، باز این دل در به درو

قشنگ مهربون من ، اینجوری از پیشم نرو

بهت نگفتم تا حالا ، اینکه چقدر دوستت دارم

اینکه چقدر آرزومه ، پیش چشات کم نیارم

دلم می خواد باور کنی ، از ته دل می خوام تو رو

وقتی میگم بمون ، بمون ، وقتی میگم نرو ، نرو

بری هزار سالم بشه ، چشم انتظارت می مونم

بازم برای دل تو ، ترانه هامو می خونم

خودت می دونی که تو رو ، از دل و از جون می خوامت

لیلی عشق من شدی ، من مثه مجنون می خوامت

بهت نگفتم تا حالا ، اینکه چقدر دوستت دارم

اینکه چقدر آرزومه ، پیش چشات کم نیارم

دلم می خواد باور کنی ، از ته دل می خوام تو رو

وقتی میگم بمون ، بمون ، وقتی میگم نرو ، نرو

دوست داشتن از عشق بر تر است.

عشق یک جوشش کور

است و پیوندی از سر نابینایی.

اما دوست داشتن پیوندی خود

آگاه واز روی بصیرت روشن و

زلال. عشق بیشتر از غریزه

آب میخورد و هرچه از غریزه

سر زند بی ارزش است و

دوست داشتن از روح طلوع

میکند و تا هر جا که یک روح

ارتفاع دارد ، دوست داشتن نیز

عشق من از تنهايي هام مي خوام بگم تا بدوني

دردمو از تو چشام نمي بيني نمي خوني

چند روزيه دلم برات تنگ شده و پر مي زنه

براي ديدن تو باز به هر جايي سر مي زنه

گوش تو از اين حرفا پره منم يكي مثل هم

بزار بگم حرف دل و دوست دارم يه عالمه

مي خوام فقط واسه يه بار ببينمت بهت بگم

عاشقتم ، خاطر خواتم، به عشق تو وفادارم

مي خوام بگم تا دنيا هست قرارمون يادت نره

حرفي ديگه ندارم، دست از سرت برمي دارم

زندگي يك خيال نيست ، يك سراب نيست.مي توان آن سوي زندگي را در يك خيال و سراب ديد.مي توان آن را

به زيبايي اين خيال آراست و پس از آن شايد روزي تمام آن زيبايي ها در هم بشكند . زندگي حقيقتي است به

وسعت تمامي لحظات دل انگيز و به ياد ماندني

عزیزم دیگر به خلوت لحظه های عاشقانه ام قدم نمی گذاری

مدت هاست که سنگینی نگاهت را حس نکرد

من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبور گذرانده ام

هنوز هم شب ها به انتظار شنیدن صدای گرمت بیدارم

هزاران ساحل را نادیده دیدم به پرسشهای بی پاسخرسیدم: فروغ فرخ زاد

چیزی بگو حرفی بزن فقط بزار گریه کنم میخوام با بارون چشام فا صله هارو پر کنم ترک ترک دلم شکست کسی به دادم نرسید گریه های تنهایمو کسی به جز تو نشنید

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته است گر در آن عشق نباشد همه ی در ها بستست

منو گنجشک های خونه دیدنت عادتمونه به هوای دیدنه تو پر می گیریم از تو لونه

وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوستت داره ...وقتی نا امید شدی به یاد بیارکسی روکه تنها امیدش تویی...وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه...وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته...

باز هم امشب زیر لب صدایت می کنم... اشک می ریزم دو چشمم را فدایت می کنم ...در نگاه خسته ات دنبال حرفی تازه ام... خسته ام هنوزم در امتداد شب غربتم

بردی از یادم دادی بر بادم دل به تو دادم در غم افتادم

به وسعت رویا به سوی هم گام بر می داریم...به یک زبان سخن می گوییم..اما به وسعت رویا هایمان تنها میمانیم

بهترین روز دیدن تو ...بهتری حرف گفتن از تو... هستی و داشتن تو واسه همیشه آرزوی من و دور ترین راه واسه من کمترین فاصله از شما

asheghaneha4u — Tue, 31 Jul 2007 20:37:18 GMT

من,خسته ازاین دل رسوا

دلی که فایده ای نداره

کاش از اول میدونستم

چاره ای جز این نداره

بکشم تیغ روی این چشم

که بشه همرنگه این دل

تا قیامت اشک و خون شه

دیگه باید چله نشین این دل بشم من

چون نبینه آدمایه رنگیرو

این دل دیگه فایده نداره

میشینم به انتظارش تا بشینه توی قصه

تف کنم به روزگاره بد،بد مسیر عمرم

دنیا برقصونه و من هیچکاره ، گردن به زیرم

کاش از اول میدونستم

چاره ای جز این ندارم

مهمونه نا خوندیه من خسته ازین گلایه هاست

چاره چیه؟صاحب خونه توی اون دلش

دیگه جایی ، واسه موندن نداره

روزهای من ، روزهای تار بدرود

روزهای من ، روزهای بی تپش بدرود

به خاک نشست فروغ من ،درود من ، بدرود

رودخانه مهتاب من ، سلام به تو ، سلام من

تمام عمر ونشسته ام به راه تو

مهتاب من ، مهتاب من

عشق و شعور و زندگی پاینده اند به راه تو

ای رود نقره ای شب

عاشقا یالا بیدار شین روز درسه روزه درسه

آخه ما کارمون از این حرفا گذشته

یالا پاشین که شده وارونه دنیا

نمیخواید چشماتونو باز کنید و گوشاتوونم تیز؟

آدما حرفامو آب کنیدو روی گلاتون بریزید

چون تو دنیای ما گلا خارن خارا گل

عاشقا چند ساله فرهاد لای قصه ها شده؟

آدما توی این دنیای ما مجنون نیست؟

عاشقا یالا بیدار شین روز درسه روزه درسه

آخه ما کارمون از این حرفا گذشته

من رسیدم به هدف هدفم

عشقهو مجنونم نیست

پسرا آی دخترها گوش کنین به حرف ما

مرد میدون شاد و پیروز اونه که

بتونه از عشقش واسه عشقش بگذره

بخدا این چیزا واسه من یه طول عمر بود

آدما معشوقو تنهش نذارین

اونو با اون دلتون این ور و اون ور ببرید

اینا کشک نیست بخدا یه دنیا رازه

خرجشم همینه که نگاه کنی

عاشقا یالا بیدار شین روز درسه روزه درسه

آخه ما کارمون از این حرفا گذشته.

روح سنگ سرزمینم

آشنا گاهی غریبم

این عاشق روسوای نامرد

زده قفلی به زبونم

چه کنم عشقها همه اینجوری رنگه

رنگه سرخه، خشم و آه

آه خدا قرمزی رنگه

راستی راستی اینا چه جورن؟

زمینی یا آسمونی خدایا عشقا کدومن؟

خدایا آبی رو عشقه رنگه عشقه آسمونه.

روح سنگ سرزمینم

آشنا گاهی غریبم

به کجا بردی جوابم

این جواب لازمم رو ؟

به کجا خواهی مرا برد

گر که این دل بی حساب بود؟

من بدانستم جواب این سوالو

چونکه این معشوق همی در من نهادست

بگویم این معما راز دنیاست

همی این پاسخش در هر دو دنیاست

روح سنگ سرزمینم

اشنا گاهی غریبم

این عاشق روسوای نامرد

زده قفلی به زبونم

كاشكي ميشد بهت بگم چقدر صدات رو دوست دارم♥

♥چقدر مثل بچگيام لالايي هات رو دوست دارم ♥

♥سادگي هات رو دوست دارم ♥

♥خستگي هات رو دوست دارم♥

♥چادر نماز و زير لب خدا خدات رو دوست دارم ♥

♥کاشکي رو تاقچه دلت آينه و شمعدون مي شدم♥

♥تو دشت ابري چشات يه قطره بارون مي شدم♥

♥کاشکي مي شد يه دشت گل برات لالايي بخونم♥

♥يه آسمون نرگس و ياس تو باغ دستات بشونم♥

♥لالايي لالايي لالالا...♥

♥بخواب که ميخوام تو چشات ستاره هامو بشمرم♥

♥لالايي لالايي لالالا...♥

♥پيشم بمون که تا ابد دنيا را باتو دوست دارم♥

♥دنيا اگه خوب اگه بد♥

♥با تو برام ديدنيه♥

♥باغ گلهاي اطلسي♥

♥با تو برام چيدنيه♥

♥مادر...♥

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

همه گلای دنیا، قشنگن

اما اون گل من یه چیز دیگست

گل من تو ابراست دورتر از این هاست

یاسی جون دلم رو ،تو هر روز ، میبری بازی

دل من واسه دیدنه زلفات

همیشه میشینه تو قابه رویا

یاس من عشق من بیا تو خونت

خونه تو اینجاست تو قلب سرخم

یاسی یاسی یاسی خواسته امروز

یاسی یاسی یاسی رویای دیروز

همه گلای دنیا، قشنگن

اما اون گل من یه چیز دیگست

یاسی جون دنیا قشنگه واسیه چشمای تو

یاسی جون دنیا شیرینه واسیه لبهای تو

تو بیا تا قلبم آروم بگیره

تو بیا تا دنیا به پات بریزه

سرنوشت منو تو ، گره ای بود توی هم

تویه یک شب قشنگ ، اومدی کناره من

یاسی وقتی با توام ، دل من تشنه میشه

که میخوام بزرگ نشه، همین قدری بمون

یاسی یاسی یاسی خواسته امروز

یاسی یاسی یاسی رویای دیروز

همه گلای دنیا، قشنگن

اما اون گل من یه چیز دیگست

یاسییییییییییییییییی!

این روزا عادت همه رفتن ودل شکستنه

درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه

این روزا مشق بچه ها یه صفحه آشفتگیه

گردای رو اینه فقط غم زندگیه

این روزا درد عاشقا فقط غم ندیدنه

مشکل بی ستاره ها یه کم ستاره چیدنه

این زوزا کار گلدونا از شبنمی تر شدنه

آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدنه

این روا آسمونمون پر از شکسته بالیه

جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه

این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه

ساده ترین بهانشون از هم خبر نداشتنه

این روزا سهم عاشقا غصه و بی وفاییه

جرم تمومشون فقط لذت آشناییه

این روزا توی هر قفس تو خواب خونه جاریه

این روزا چشمای همه غرق نیاز شبنمه

رو گونه هر عاشقی چند قطره بارون غمه

asheghaneha4u — Tue, 31 Jul 2007 20:09:18 GMT

فقط در حد يك لبخند لبت را قسمت من كن

اگر خوزشيد من نيستي بيا و شمع وروشن كن

تمناي شرابم نيست يه جرعه آب شريكم باش

كنار چشمه رويا يه لحظه خواب شريكم باش

غزلخوانم مباش به حرفي ساده شادم كن

اگه ديدي منو بشناس نمي گم اين كه يادم كن

دير زمانيست كه شعرهاي من ديگر سپيد نيست ... سپيد را سياه كردن از آن منست و نگاه ناتمام از تو ..... دل سپردن از منست و برف شدن و باريدن از تو ...... صدا از منست و سكوت از تو و انتظار .... چه سهمگين است انتظار كسي يا چيزي را كشيدن كه حتي نمي داني كيست يا چيست ؟‌! از كدام در وارد مي شود و از كدام جاده سر مي رسد ؟ ... تنها سپري كردن ايام به اميد واهي يك طليعه ،‌يك اشعه ،‌يك دريچه ... اكنون كه در غايت خستگي به اين احساس رسيده ام با تو جاودانه تريد زمزمه مي كنم : خداوندگار من ! اي خالق هستي بخش جاودان جاودانه خواه !‌آغوشت را باز كن كه روح بيقرار من تشنه آرام يافتن است و هيچ لعبده اي مرا سرگرم نمي كند جز خيال و اوهام كه به تباهي مي كشاندم ... خدايا در گرداب ساكت فراموشي گرفتار سايه هاي وهم گشته ام بي حضور « هيچ كس » حتي ! پريشاني روزها وشبهاي من بيش از گذشته روح فرسوده مرا شلاق مي زند .. كجاست دشت زيبايي كه نشانش مي دهند ؟ كجاست پله هاي آساني و كجا رفت دست ماندگار دوست ...

ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی ،

در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید

ای واژه های تلخ تنهایی ،

ای عابران خسته سرنوشت ،

ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین ،

آیا کسی مرا ،

در خاطرات اشکهایش می شناسد ؟

آیا عابران کوچه های غم ،

فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند ،

تا قصه ی ملکه ی قصر ماتم را باز گویم ؟

با شمایم ،

ای آدمهای شیشه ای !

من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام ،

ای کوچه های گلی رویا ،

آیا گامهای دیروز کودکی ام را ،

با شادی به من باز می گردانید ؟

با شمایم ای اسطوره ها ی قصر ما

از درد بی کسیت دارم یواش یواش زار میزنم

از تو تموم قصه ها اسمتو فریاد میزنم

میخوام بگم دوست دارم عاشقتم تا آخرش

رسمش نبود که بی وفا منو کشتی از اولش

هیچی نخواستم غیر تو و دوست داشتنت همین و بس

فکر نمی کردم که میری من می مونم تو این قفس

رفتی و من با خاطر عطر تن تو زنده ام

رفتی ولی بدون عزیز حقم نبود که بی توام

تو این قمار بی کسی تنها منم بازیگرش

بازیچه ی دست تو و بازیچه ی دست همه

تو این قمار بی کسی تنها منم بازیگرش

بازیچه ی دست تو و بازیچه ی دست همه

روزگاريست همه عرض بدن مي خواهند / همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند // ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند / گرگ هايي که لباس پدري مي پوشند // آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند / عشق ها را همه با دور کمر مي سنجند // خوب طبيعيست که يکروزه به پايان برسد / عشق هايي که سر پيچ خيابان برسد

فرشتگان روزي از خدا پرسيدند : بار خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داري غم را ديگر چرا آفريدي؟ خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد

گفت : می خوام برات یه یادگاری بنویسم . گفتم:کجا ؟ گفت : رو قلبت . گفتم مگه می تونی ؟ گفت : آره سخت نیست ، آسونه. گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه. یه خنجر برداشت . گفتم این چیه ؟ گفت : سیسسسسس. ساکت شدم . گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی . خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت . دوست دارم دیوونه. اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم . اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده. دوست دارم دیوونه

فلبم باورم کرد ناگهان به دست آتشي خاکسترم کرد آنکه در اوان خود کشي سايه سرم بود عاقبت در سايه غم بي چاره ام کرد آنکه زخم کهنه ام را مرحمي بود عاقبت درد زخمهايم را فزون کرد

♥ساکن کليسا ميشوم . ميکشم دست از مسلماني مسيحا ميشوم .آنقدر بر کشتي عشقت نشينم همچو نوح . يا به عشقت ميرسم يا غرق دريا ميشوم

هميشه عاشق کسي باش که لايق عشق باشد نه تشنه عشق ! چون تشنه عشق روزي سيراب ميشود

سر قبر شخصي نوشته شده بود : کودک که بودم مي خواستم دنيا را تغيير بدهم وقتي بزرگتر شدم متوجه شدم که دنيا خيلي بزرگ است من بايد کشورم را تغيير بدم بعد ها کشورم را هم بزرگ ديدم و تصميم گرفتم شهرم را تغيير دهم . در سالخوردگي تصميم گرفتم خانواده ام را متحول کنم . اينک من در آستانه مرگ هستم مي فهمم که اگر روز اول خودم را تغيير داده بودم شايد مي توانستم دنيا را هم تغيير دهم

آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟ . بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند

هر وقت خواستي بدوني کسي دوستت داره تو چشاش نگاه کن تا عشقو تو چشاش ببيني اگه نگات کرد عاشقه، اگه خجالت کشيد برات ميميره اگه سرشو انداخت پايين ويه لحظه رفت توي فکر بدون که بدون تو ميميره اگه سرشو انداخت و خنديد و حرفو عوض کرد بدون که دوستت نداره

زني مي رفت ، مردي او را ديد و دنبال او روان شد . زن پرسيد که چرا پس من مي آيي ؟ مرد گفت : برتو عاشق شده ام . زن گفت : برمن چه عاشق شده اي ، خواهر من از من خوبتر است و از پس من مي آيد ، برو و بر او عاشق شو . مرد از آنجا برگشت و زني بدصورت ديد ، بسيار ناخوش گرديد و باز نزد زن رفت و گفت : چرا دروغ گفتي ؟ زن گفت : تو راست نگفتي . اگر عاشق من بودي ، پيش ديگري چرا مي رفتي ؟ مرد شرمنده شد و رفتزني مي رفت ، مردي او را ديد و دنبال او روان شد . زن پرسيد که چرا پس من مي آيي ؟ مرد گفت : برتو عاشق شده ام . زن گفت : برمن چه عاشق شده اي ، خواهر من از من خوبتر است و از پس من مي آيد ، برو و بر او عاشق شو . مرد از آنجا برگشت و زني بدصورت ديد ، بسيار ناخوش گرديد و باز نزد زن رفت و گفت : چرا دروغ گفتي ؟ زن گفت : تو راست نگفتي . اگر عاشق من بودي ، پيش ديگري چرا مي رفتي ؟ مرد شرمنده شد و رفت

آموخته ام كه هميشه كسي هست كه به ما احتياج دارد

آموخته ام كه هيچ وقت هيچ وقت قضاوت نكنم

آموخته ام كه انسان هاي بزرگ هم اشتباه مي كنند

آموخته ام كه به انسان ها مانند سكوي پرتاب نگاه نكنم

آموخته ام كه هرگاه كه ترسيده ام ،شكست خورده ام

آموخته ام كه غرور انسان ها را هرگز نشكنم

آموخته ام كه هرگز به كسي كه به من وابسته نبود وابسته بشم.

من آبی تر از آنم که بی رنگ بمیرم

پروانه ها چتون شده خسته شدین

...خسته شدم من خسته ام پروانه وار

پروانه ها بسوزونین پراتونو به نور شمع

مثله منم که میسوزم ز بی وفا

مثله من بسوزونین

که جغد شدن تو این دیار ، یه قدیسه

بزنید رنگ به رخها

آدمها ، رنگ و وارنگ ، حالیته

ای روزهای رفته رفتیو من..

خسته شدم خسته تر از دیار غم ، پروانه ها

چتون شده خسته شدین....؟

در بیکرانه زندگی دو چیز افسونم می کند : آبی آسمانی که می بینم و می دانم نیست و خدایی که نمی بینم و می دانم هست ... و چه زیباست این بیکران افسونگر و خدایی که در این نزدیکی ست

asheghaneha4u — Tue, 31 Jul 2007 00:19:18 GMT

بهشت هیچ است

در برابر گام برداشتن در کنار تو

در شبی زیبا

زیر نور ماه

کاش مثل تو بودم . تو که غم روزگار سینه ات را نمی فشارد

تو که هنوز مزه تلخ غم و شکست را نچشیده ای

تو که هنوز دو رنگی روزگار را ندیده ای

من همیشه با حسرت به تو می نگرم

آخر می خواهم چون تو باشم

چون تو که پاکتر ازگل بهاری....

چون که زیباتر از نسیم سحری

چون که تو ساده و یک رنگی

به یک رنگیه آسمان نیلی

آری دوست دارم مثل تو باشم

چرا که هنوز از حسادت و کینه ونفرت روزگار سالها فاصله دارد

وقتی چمدانم را به قصد رفتن بستم ،

نگفتی: (( عزیزم این کار را نکن .))

نگفتی : برگرد و یک بار دیگر امحتان کن ،

وقتی پرسیدم دوستم داری یا نه ؟

روی برگرداندی

حالا من رفته ام و تو تمام چیز هایی که نگفتم می شنوی

نگفتی : عزیزم متاسفم چون من هم مقصر بودم

نگذاشتی اختلاف ها را کنار بگذاریم

چون تمام آنچه میخواستیم – عشق و وفاداری و مهلت – بود

گفتم : اگر راهت را انتخاب کرده ای من سد آن نخواهم شد

لحظه رفتن مرا در آغوش نگرفتی و اشکهایم را پاک نکردی

نگفتی: (( اگر تو نباشی زندگی برایم بی معنی خواهد بود

چقدر راحت میشود قلب کسی راگرفت و فردا مچاله کرد و انداخت دور!

چقدر راحت میشود به کسی گفت دوستت دارم و بعد...

فردای روز آمد و گفت : دروغ بود دروغ

ومن...

عادت کرده ام به این دروغ، به این شکست وبه این...

دیگر دل به کسی نمی بند م .دیگر چشمان اعتمادم را به قلب کسی نمی سپارم دیگر باز...

چشمانم را به آرزوی برگشت کسی فریب نمی دهم

دوستت دارم تو دروغ ترین دروغ بود

دلم گرفته دلم گرفته به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده شب مي كشم چراغهاي رابطه تاريكند كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني است فروغ فرخزاد

مرداب براي به دست آوردن نيلوفر سالها ميخوابه تا آرامش نيلوفر به هم نخوره، پس اگه كسي رو دوست داري، براي داشتنش سالها صبر كن

داشتيم تو جاده ميرفتيم که چشمم افتاد به يه تابلو که روش نوشته بود : دوســت داشـــتن دل ميـــخواد نه دليـــل

عاشق هرکس شدم او شد نصيب ديگري ... دل به هرکس دادم او هم زد به قلبم خنجري ... من سخاوت ديده ام دل را به هرکس مي دهم ... شر م دارم پس بگيرم آنچه را بخشيده ام

از ديروزها به دنبالت دويدم و به اميد ديدارت به امروز رسيدم ولي افسوس ، افسوس به فرداها سفر كردي

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

کاش گناهي کنم که مجازاتش تبعيد به قلب تو باشد

گاه يک لبخند آنقدر عميق ميشود که گريه ميکنم گاه يک نغمه آن قدر دست نيافتني است که با آن زندگي ميکنم گاه يک نگاه آن چنان سنگين است که چشمانم رهايش نميکنند گاه يک عشق آن قدر ماندگار است که فراموشش نميکنم

من تمام هستي ام را در نبرد با سرنوشت

در تهاجم با زمان آتش زدم - کشتم

من بهار عشق را ديدم ولي باور نکردم

يک کلام در جزوه هايم هيچ ننوشتم

من ز مقصدها پي مقصود هاي پوچ افتادم

تا تمام خوبها رفتندو خوبي ماند در يادم

من به عشق منتظر بودن همه صبرو قرارم رفت

بهارم رفت

عشقم مرد

يارم رفت

روز اول که دیدم او را

رنگ از رخسارم پرید

حبس شد نفسم در سینه

قلبم تند تند می تپید

به هر سوی که میرفت

بی اختیار نگاهم به دنبالش

دلم عجب بی قراری میکرد

دگر بسته شده بود پر و بالش

در دل گفتم خدایا باورم نمی شود

که چنین پری زیبا روی آفریده ای

گناه من نیست گر بت پرستی کنم

که این بت را تو خود تراشیده ای

سرگردان و تنها در میان سکوت مبهم خیال بر دیوار خاطرات خوش دیروز تکیه زده ام ...

و بر روزهای پر احساس گذشته حسرت می خورم ...

روزهایی که در کوچه باغ عشق شروع شد و در خزان جدایی به پایان رسید ...

دیرگاهیست که قفل پنجره امید را در کوره راههای امیدهای ناتمام دلم جا گذاشته ام ...

چقدر تلخ بود لحظه وداع در میان اشک و آه برای قلبی که شاید هرگز نفهمید چقدر

او دریچه ای تازه از عشق را برایم می گشاید تا کمی به غمهایش گوش فرا دهم

همان عشقی که هرکسی یک تور معنایش میکند و در زندگیم تفا سیر زیادی از ان

شنیدم ولی وقتی روزی به ان رسیدم دیدم عشق واقعی را نمی شود در قالب کلمه

تفسیر کرد بلکه باید به ان رسید و ان را با تمام وجود احساس کرد و ان عشقی را که

ما از ان دم میزنیم خودمان به وجود اورده ایم بخا طرهمین هم هر کسی یک جور ان

را تفسیر میکند ولی ان عشقی که خدا به همراه فطرتمان به ما عطا کرده یکی یدونه

است و همراه او رفتن پشیمانی ندارد چون راهنمای او فطرت خدادادی است عزیزم

پس قدر عشق پاکت را بد ان چون از هر

کس دیگر تو به ان نزدیکتر هستی ؟؟؟

وقتی که خاکم می کنن

بهش بگین نیاد پیشم

بگین که رفت مسافرت

بگید شماره ای نداد

یه جور بگید که آخرش

از حرفاتون هل نکنه

طاقت ندارم ببینم به قبر من نگا کنه

دونه به دونه عکسامو بردارید آتیش بزنید

هر چی که خاطره دارم برید و از بیخ بکنید

نزارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه

نمیخوام هیچ وقت تنمو توی گورم بلرزونه .

خیال کردم یه عمر با من میمونه

گمون کردم واسم یه همزبونه

نگفته بود پی یه عشق دیگست

تا تحقیر بشمو دل بسوزونم

نگفت به فکر فرصتی دوبارست

برای دل بریدن فکر چارست

نگفت به فکر تحقیر نگامه

شکستن غروری پاره پارست

حالا به مرگ من راضی نمیشه

میخواد جون بکنم واسش همیشه

به اون ظالم بگین نفرین این دل

تا زنده ام به راه زندگیشه

تنهايي ام را با تو قسمت مي كنم ، سهم كمي نيست گسترده تر از عالم تنهايي من ، عالمي نيست غم آنقدر دارم كه مي خواهم تمام فصلها را بر سفره رنگين خود بنشانمت ، بنشين غمي نيست حواي من ، بر من مگير اين خود ستايي را ، كه بي شك تنها تر از من در زمين و آسمانت ، آدمي نيست آيينه ام را بر دهان تك تك ياران گرفتم تا روشنم شد در ميان مردگانم همدمي نيست همواره جون من نه ، فقط يك لحظه ، خوب من بينديش - لبريزي از گفتن ، ولي در هيچ سويت محرمي نيست من قصد نفي بازي گل را و باران را ندارم شايد براي من كه همزاد كويرم ، شبنمي نيست شايد به زخم من كه مي پوشم ز چشم شهر آن را در دستهاي بي نهايت مهربانش مرهمي نيست شايد و يا شايد هزاران شايد ديگر ، اگر چه اينك به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست

asheghaneha4u — Tue, 31 Jul 2007 00:02:18 GMT

کاش هرگز به دنیا نیامده بودم. و حال که امده ام کاش زود تر مرگم فرا می رسید اخر چگونه می توان در این دنیا زندگی کرد ؟؟؟ دنیایی که آدمها در ان روزی چند بار عاشق می شوند دنیا یی که در ان عشق را تنهت در ویترین کتابفروشی ها میتوان یافت . دنیا یی که در ان محبت و صداقت مرده و جای انها را بی وفایی و دروغ گرفته دنیا یی که در ان دروغ عادت... بی وفایی قانون..... و دل شکستن سنت است دنیایی که در ان عشق را باید به بها خرید

شوق تماشا. قدغن

عشق دو ماهی.قدغن

برای عشق تازه

اجازه بی اجازه

پیچ پیچ و نجوا. قدغن

رقص سایه ها. قدغن

کشف بوسه ی بی هوا

به وقت رویا. قدغن

برای خواب تازه

اجازه بی اجازه

در این غربت خانگی

بگو هرچی باید بگی

غزل بگو به سادگی

بگو زنده باد زندگی

برای شعر تازه

اجازه بی اجازه

از تو نوشتن. قدغن

گلایه کردن. قدغن

عطر خوش زن.قدغن

تو قدغن.من قدغن

برای روز تازه

اجازه بی اجازه

هميشه اينقدر فرصت نيست كه بشينيم روبه روي هم من حرفايي كه ته قلبم ته نشين شده رو بزنم و تو حرفاي دلت رو.... نه هميشه اينقدر زمان نداريم ميدونم احتياج به زمان داري احتياج به فكر كردن....... و من لابه لاي افكار در هم تو در انتظار فردايي دوباره نشسته ام........ عزيزم انتظار چيز كمي نيست........ انتظار تنها يك كلمه ساده پنج حرفي نيست ........ حرفي نيست كه بخواهي به شوخي به كسي تقديمش كني........ انتظار از ته دلت بالا ميزنه و همه وجودتو ميگيره.......... انتظار ميتونه آروم آروم نابودت كنه............ و اين همه انتظار براي شنيدن صداي مردي كه دوسش داري شايد منطقي ترين قلبها رو زمين بزنه ! تو احتياج داري فكر كني و من احتياج دارم كه نفس بكشم در هوايي كه آرامشش و از تو ميگيره ............. مبيدونم خواسته كمي نيست............ ولي خواسته دختري كه صادقانه تمام جلوه هاي تاروپودشو براي تو و فقط براي تو عيان كرده من از تو چيزي بيشتر نميخواهم........... ولي من دقيقا همون چيزي رو ميخواهم كه توي دستهاي تو وج ود داره

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم..
چون دنيا يه روز تموم ميشه...
نميخوام بگم که مثل گلی...
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخره تموم ميشه.....

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

سهراب سپهری

اهل كاشانم

روزگارم بد نيست

تكه ناني دارم خرده هوشي سر سوزن ذوقي

مادري دارم بهتر از برگ درخت

دوستاني بهتر از اب روان

و خدايي كه در اين نزديكيست

لاي اين شبو ها ،پاي ان كاج بلند

روي اگاهي اب ، روي قانون گياه

من مسلمانم

قبله ام يگ گل سرخ

جانمازم چشمه ،مهرم نور

دشت سجاده ي من

من وضو با تپش پنجره‌ها مي‌گيرم

در نمازم جرين دارد ماه ، جريان دارد طيف

سنگ از پشت نمازم پيداست

همه نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتي مي‌خوانم ،كه اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو

من نمازم را پي تكبير االحرام علف مي‌خوانم ،پي قد قامت موج

كعبه‌ام بر لب اب ، كعبه ام زير اقاقي هاست

كعبه ام مثل نسيم مي رود باغ به باغ، مي رود شهر به شهر

حجرالاسود من روشني باغ چه است

اهل كاشانم

پيشه ام نقاشي است

گاه گاه قفسي مي‌سازم با رنگ

مي فروشم به شما

تا به اواز شقايق كه در ان زنداني است

دل تنهاييتان تازه شود

چه خيالي چه خيالي

ميدانم

پرده ام بي جان است

خوب ميدانم حوض نقاشي من بي ماهي است

هنوزم در پي اونم

كه ميشه عاشقش باشم

مث درياي من باشه، منم چون قاقيقش باشم

هنوزم در پي اونم

كه عمري مرهمم باشه

شريك خنده و شادي، رفيق ماتم باشه

هنوزم در پي اونم

كه عشقش سادگي باشه

نگاه هاي پر از مهرش ،پناه خستهگيم باشه

ميگن جوينده يابنده است

ولي پا هاي من خسته است

ولي منم با همين پا‌ها، ميرم تا حدي كه جان است

هنوزم در پي اونم

كه اشكامو روي گونم

با اون دستا ي پر مهرش

كن پاكو بگه جونم بگه جونم

نكن گريه منم اينجام ، بذار دستا تو تو دستام

تو احساس منو مي خواي، منم اي واي تو رو مي‌خوام

لالا لالا نخواب دنيا خسيسه / واسه کم ادمي خوب مينويسه / يکي لبهاش تو خوابم قرق خندست / يکي پلکاش تو خوابم خيسه خيس

بهت گفتم گوشه اي از قلبم را برايت کنار خواهم گذاشت تا اگر روزي برگشتي در آنجا براي خودت خانه اي بسازي خانه اي از جنس عشق. ولي آنقدر نيامدي که متروکه شدم چون من تمام قلبم و تمام وجودم را در انتظار تو گذاشته بودم و تو اين را هيچ وقت نفهميدي. نفهميدي که چقدر دوستت دارم

خواستم خودمو گول بزنم ؛ همه ي خاطراتم رو انداختم يه گوشه اي و گفتم : فراموش ؛ يه چيزي ته قلبم خنديد

و گفت : يادمه

بگذار ابر ديده ام امشب ببارد

غم مال تو يا مال من فرقي ندارد

بايد ببخشي اين دل غمديده را كه

عمريست درد غربتم را مي نگارد

اما نپرسيده نگاه زخمي تو

يك آشنا يك دوست يك همسايه دارد

كم لطف بودم كز سكوتت پي نبردم

يك بغض حجم سينه ات را مي فشارد

چشمان من پر بود از لالايي و خواب

غافل كه چشمي هم ستاره مي شمارد

تو اسمون تاريک هر کسي ستاره داره

اسمون بخت من فقط رسوارو داره

اونو خدا به من داد يه هديه الهي

بايد قدرشو دونست تا وقتي که جون داري

اون شده سلطان قلبم اون شده دارو ندارم

اون شده خون توي رگهام اون شده جون توي اعضام

ميخوام ببوسمش ببويمش به اغوشم بگيرمش

مي خوام لمسش کنم نازش کنم گر که شد نيشش کنم

خورشيد به اون بزرگي گرماي رسوارو نداره

ماه به اون قشنگي روي ماه اونو نداره

آخه اون مال منه ناز منه عشق منه

اخه اون هستي منه مستي منه جام ميناي منه

اينقده دوستش دارم دنيامو زير پاش ميريزم

اينقده ديونشم جونمو براش ميبازم

شبها که تنها ميشم با نام اون مست ميشم

اون شده اروم قلبم اون شده دارو ندارم

همه عمر شکر گذارم به خداي خوب عالم

که اونو فقط به من داد تا بشه دارو ندارم

asheghaneha4u — Mon, 30 Jul 2007 13:08:18 GMT

از دریا پرسیدم عشق چییه؟ گفت خشک شدن از پروانه پرسیدم؟گفت سوختن در شمع از ماهی پرسیدم ؟گفت مردن در خشکی از گل پرسیدم؟ گفت پرپر شدن از ابرا پرسیدم ؟گفت باریدن تا قطره ی آخر...از خودم پرسیدم ولی نمی دونم چرا چشمام تر شد

اگه کسی شما رو واقعا دوست داشته باشه بیشتر از اینکه بگه دوستت دارم یا من خیلی تنهام میگه که :مواظب خودتون باشید

ای کاش کبوتر عاشقی بودم تا در آسمان خیالت پرواز میکردم و روی دستات بشینم ودانه های مهر و محبتی که پاشیدی را بر میچیدم و بوسه ای نسار دستات می کردم

به دنبال روزنه ای می گردم تا در کوچه پس کوچه های خیالت پرواز کنم و تنهایی خود را در لابه لای اشکهایت پنهان کنم

دلم شکستست حتی آینه ها هم شکستن پا هایم دیگر قدرت ایستادن در مقابل زمانه رو نداره ای کاش باز میومدی و دوباره دست سردم رو میگرفتی

اگر برای یک دنیا یک نفری برای یک نفر یک دنیا یی عزیزی

اگه موقع چیدن یک گل خارش رفت تو دستت دلیلی نمیشه که دیگه گلی رو بو نکنیم یا دوستش نداشته باشیم

آمدی چه زیبا... گفتم دوستت دارم چه صادقانه...گفتی دوستت دارم چه عاشقانه... آغوشت برایم باز شد چه نجیبانه...با تو خوش بودم چه مهربانانه...ولی افسوس که امروز هم آغوشه خاکم

برای عشق تمنا کن برای عشق گریه کن ولی به کسی نگو برای عشق مثل شمع بسوز ولی نگذار پروانه بسوزد برای عشق زندگی کن ولی عاشقانه

بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست احتزار ابدیت را یاری تماشایم نیست کاش می گفتی چیست آنچه از چشم تو تا عمق وودم جاریست

هزاران ساحل را نادیده دیدم به پرسشهای بی پاسخ رسیدم: فروغ فرخ زاد

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته است گر در آن عشق نباشد همه ی در ها بستست

منو گنجشک های خونه دیدنت عادتمونه به هوای دیدنه تو پر می گیریم از تو لونه